در محافل دروني نمايندگان مجلس رژيم وحشت خود را از تحريم هاي سازمان ملل ابراز ميكنند از جمله
1-با اين سياستي كه رهبري با احمدي نژاد پيش برد, پرونده هسته اي به شوراي امنيت رفت و حالا در دوري افتاديم كه خيلي بعيد است به سلامت از آن بيرون بيائيم, حتما 45 روز ديگر قطعنامه جديد بعدي صادر ميشود كه قطعا شديدتر از قطعنامه 1747 است. احمدي نژاد شعار ميدهد كه تاثير خاصي نخواهد گذاشت , اما به اين توجه نميكند كه اين قطعنامه خودش مسئله نيست , مسئله مهم اجماع جهاني است كه دست آمريكا را براي برخورد با ما بازمي كند.
وقتي عليه يك كشور 3-4 تا قطعنامه تحت عنوان فصل هفتم صادر بشود و بگويند تهديد صلح و امنيت جهاني است , دست آمريكا براي برخورد با اين كشور باز گذاشته خواهد شد , يعني نگراني ازاين جهت است. از طرف ديگر اينطوري هم نيست كه تحريم ها هم بي اثر باشد. قطعنامه ها هرچه جلوتر برود , تحريم هاي سخت تري تصويب ميشود و بنابراين اثر خودش را خواهد داشت.
2- عده أي از نمايندگان ميگفتند : سياست هاي غلط احمدي نژاد شرايطي بوجود آورده كه براي حاكميت ما يك ر اه بيشتر نمانده و آنهم يك عقب نشيني استراتژيك است , بجز تعليق ما هيچ گزينه ديگري نداريم . اگر پرونده به شوراي امنيت نمي رفت ميشد بازي كرد , ولي وقتي به شوراي برده ميشود و در شوراي امنيت مصوبه روي آن ميدهند , ديگر تمام شد , قطعنامه 598 كه در زمان جنگ صادر شد , يك قطعنامه معتادلي بود و ايران در آن قطعنامه به حقوق خودش مي رسيد , اين قطعنامه هاي فعلي كه حقوقي درش نيست , در بدترين شرايطي كه كشور در حال جنگ بود و تمام دنيا عليه ما بودند , قطعنامه اي صادر شد كه حقوق ايران هم درش در نظر گرفته شده بود , مساله الان اين شده كه يك آدمي يك شعار تندي داده و الان عاقلان در سيتسم هم نمي توانند اين مساله را جمع كنند, چون عقب نشيني هم استراتژيك است كه حداقل دولت فعلي بايد برود و همين است, كه تصميم گيريها را سخت كرده است .
درج خبر با ذكر منبع بلامانع است.